Lekcje biblijne Hope Channel

GPS pomaga podróżnikom odnaleźć właściwą drogę, wskazuje kierunek i ostrzega przed niebezpieczeństwami. Podobnie duchowi wędrowcy zmierzający do nieba potrzebują Bożego przewodnictwa. Ważną rolę w tym niebiańskim systemie nawigacji odgrywali starotestamentowi prorocy, przekazujący ludziom Boże przesłania, rady i proroctwa. W tym studium przyjrzymy się naturze daru proroctwa oraz życiu ludzi powołanych przez Boga. Choć byli Jego sługami, zmagali się z lękiem, gniewem, zniechęceniem i codziennymi trudnościami. Czego ich doświadczenia mogą nauczyć nas dzisiaj?

W czasach biblijnych prorocy odgrywali ważną rolę w dziejach ludu Bożego. Ich powołanie często wiązało się jednak z trudnościami, odrzuceniem, prześladowaniem, więzieniem, a nawet śmiercią. Mimo sprzeciwu wiernie przekazywali Boże przesłania, wskazując ludziom właściwą drogę i nadzieję. Także dziś, w świecie pełnym przemocy, chciwości, niemoralności i wyzysku, proroczy głos bywa lekceważony. Jesteśmy jednak powołani, by słuchać Bożych proroków i dzielić się nadzieją, którą Bóg przekazuje za ich pośrednictwem. W tym tygodniu przyjrzymy się wydarzeniom, w których Bóg powoływał proroków i kierował przez nich ważne przesłania do upadłej ludzkości.

Paweł kończy Drugi List do Koryntian pięcioma nakazami zawartymi w 2 Kor 13,11: „radujcie się”, „doskonalcie się”, „pokrzepiajcie się na duchu”, „bądźcie jednomyślni” i „zachowujcie pokój”. W ten sposób podkreśla najważniejsze elementy swojego przesłania. Radość, duchowy rozwój, wzajemne pokrzepianie, jedność i pokój tworzą atmosferę sprzyjającą obecności Boga „miłości i pokoju”. Przyjąwszy Boże pocieszenie, jesteśmy wezwani, by przekazywać je innym. Wszystkie te wartości wypływają z działania Trójjedynego Boga i wyrażają Jego łaskę, miłość oraz społeczność z wierzącymi.

Paweł musiał zmierzyć się z kolejnym problemem — fałszywymi nauczycielami w zborze w Koryncie. Sprzeciwiali się jego działalności i służbie, a co gorsza, zwodzili wierzących. Apostoł postrzegał ten konflikt jako duchową walkę, wiedząc, że jego przeciwnicy w rzeczywistości sprzeciwiają się Chrystusowi. Nie bronił własnej pozycji czy reputacji, lecz przesłania, które otrzymał od Boga. Był świadomy, że od przyjęcia ewangelii zależy wieczne przeznaczenie ludzi. Dlatego Kościół powinien chronić prawdę ewangelii, reagując na fałszywe nauki z miłością, ale jednocześnie stanowczo i zgodnie z autorytetem Pisma Świętego. Nieskażone przesłanie ewangelii jest źródłem nadziei i życia.

W 8. i 9. rozdziale Drugiego Listu do Koryntian Paweł zachęca wierzących do hojnego wspierania potrzebujących, ukazując dobroczynność jako odzwierciedlenie ofiarnej miłości Chrystusa. Szafarstwo i misja są nierozerwalnie związane – Bóg powierza swoim dzieciom zasoby, aby służyły głoszeniu Ewangelii i pomocy innym. Chrześcijanie są szafarzami Bożych darów, powołanymi do wiernego wspierania Jego dzieła.

W 2 Kor 3,1–7,16 Paweł ukazuje, na czym polega prawdziwa służba dla Chrystusa. Odpowiadając na zarzuty, podkreśla, że jego troska o wierzących wypływa z miłości i oddania Bogu. Najlepszym potwierdzeniem autentyczności służby nie są słowa ani uznanie ludzi, lecz przemienione życie tych, którzy przyjęli Ewangelię. Ich nawrócenie i duchowy wzrost stanowią świadectwo działania Boga oraz owoc wiernej służby.

Życie apostoła Pawła było pełne cierpień, prześladowań i niebezpieczeństw, jednak jego oddanie Chrystusowi oraz troska o Kościół nigdy nie osłabły. W listach do Koryntian wyraża głęboką miłość do wierzących, naśladując przykład Jezusa. Mimo przeciwności wiernie służył innym, pokazując, że prawdziwa chrześcijańska miłość wytrwale troszczy się o ludzi i pozostaje niezachwiana w każdych okolicznościach.

W 15. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł odpowiada na wątpliwości dotyczące zmartwychwstania, które pojawiły się już wśród pierwszych chrześcijan. Apostoł podkreśla, że zmartwychwstanie Chrystusa jest historycznym faktem i fundamentem chrześcijańskiej wiary. Gdyby Jezus nie powstał z martwych, nie byłoby nadziei na zbawienie. Dzięki Jego zwycięstwu nad śmiercią wierzący mają pewność przyszłego zmartwychwstania i życia wiecznego.

Miłość zajmuje centralne miejsce w nauczaniu apostoła Pawła i stanowi jedno z głównych przesłań Pierwszego Listu do Koryntian. Jej najpełniejszy obraz odnajdujemy w 13. rozdziale, gdzie Paweł pokazuje, że bez miłości nawet największe dary duchowe tracą wartość. Miłość nie jest jedynie uczuciem, lecz postawą wyrażaną w czynach i słowach. Jej doskonały wzór został objawiony w życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

Kościół, podobnie jak ludzkie ciało, jest jednością złożoną z wielu części pełniących różne funkcje. W 12., 13. i 14. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł wyjaśnia, że dary Ducha Świętego zostały dane, aby budować Kościół i umacniać jedność w różnorodności. Odpowiadając na problemy podziałów i braku porządku w zborze, apostoł wskazuje, że tylko jedność w Chrystusie i działanie Ducha Świętego mogą uchronić Kościół przed rozłamami.

W 8., 9. i 10. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł odpowiada na pytania wierzących i podejmuje temat bałwochwalstwa, który ściśle łączy z wcześniej omawianą niemoralnością seksualną. W Nowym Testamencie oba grzechy często występują obok siebie, a apostoł stanowczo wzywa chrześcijan do ich unikania. O ile zwycięstwo nad niemoralnością wynika z faktu, że ciało jest świątynią Ducha Świętego, o tyle najlepszą ochroną przed bałwochwalstwem jest czynienie wszystkiego „na chwałę Bożą” (1 Kor 10,31).