Lekcje biblijne Hope Channel

Paweł kończy Drugi List do Koryntian pięcioma nakazami zawartymi w 2 Kor 13,11: „radujcie się”, „doskonalcie się”, „pokrzepiajcie się na duchu”, „bądźcie jednomyślni” i „zachowujcie pokój”. W ten sposób podkreśla najważniejsze elementy swojego przesłania. Radość, duchowy rozwój, wzajemne pokrzepianie, jedność i pokój tworzą atmosferę sprzyjającą obecności Boga „miłości i pokoju”. Przyjąwszy Boże pocieszenie, jesteśmy wezwani, by przekazywać je innym. Wszystkie te wartości wypływają z działania Trójjedynego Boga i wyrażają Jego łaskę, miłość oraz społeczność z wierzącymi.

Paweł musiał zmierzyć się z kolejnym problemem — fałszywymi nauczycielami w zborze w Koryncie. Sprzeciwiali się jego działalności i służbie, a co gorsza, zwodzili wierzących. Apostoł postrzegał ten konflikt jako duchową walkę, wiedząc, że jego przeciwnicy w rzeczywistości sprzeciwiają się Chrystusowi. Nie bronił własnej pozycji czy reputacji, lecz przesłania, które otrzymał od Boga. Był świadomy, że od przyjęcia ewangelii zależy wieczne przeznaczenie ludzi. Dlatego Kościół powinien chronić prawdę ewangelii, reagując na fałszywe nauki z miłością, ale jednocześnie stanowczo i zgodnie z autorytetem Pisma Świętego. Nieskażone przesłanie ewangelii jest źródłem nadziei i życia.

W 8. i 9. rozdziale Drugiego Listu do Koryntian Paweł zachęca wierzących do hojnego wspierania potrzebujących, ukazując dobroczynność jako odzwierciedlenie ofiarnej miłości Chrystusa. Szafarstwo i misja są nierozerwalnie związane – Bóg powierza swoim dzieciom zasoby, aby służyły głoszeniu Ewangelii i pomocy innym. Chrześcijanie są szafarzami Bożych darów, powołanymi do wiernego wspierania Jego dzieła.

W 2 Kor 3,1–7,16 Paweł ukazuje, na czym polega prawdziwa służba dla Chrystusa. Odpowiadając na zarzuty, podkreśla, że jego troska o wierzących wypływa z miłości i oddania Bogu. Najlepszym potwierdzeniem autentyczności służby nie są słowa ani uznanie ludzi, lecz przemienione życie tych, którzy przyjęli Ewangelię. Ich nawrócenie i duchowy wzrost stanowią świadectwo działania Boga oraz owoc wiernej służby.

Życie apostoła Pawła było pełne cierpień, prześladowań i niebezpieczeństw, jednak jego oddanie Chrystusowi oraz troska o Kościół nigdy nie osłabły. W listach do Koryntian wyraża głęboką miłość do wierzących, naśladując przykład Jezusa. Mimo przeciwności wiernie służył innym, pokazując, że prawdziwa chrześcijańska miłość wytrwale troszczy się o ludzi i pozostaje niezachwiana w każdych okolicznościach.

W 15. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł odpowiada na wątpliwości dotyczące zmartwychwstania, które pojawiły się już wśród pierwszych chrześcijan. Apostoł podkreśla, że zmartwychwstanie Chrystusa jest historycznym faktem i fundamentem chrześcijańskiej wiary. Gdyby Jezus nie powstał z martwych, nie byłoby nadziei na zbawienie. Dzięki Jego zwycięstwu nad śmiercią wierzący mają pewność przyszłego zmartwychwstania i życia wiecznego.

Miłość zajmuje centralne miejsce w nauczaniu apostoła Pawła i stanowi jedno z głównych przesłań Pierwszego Listu do Koryntian. Jej najpełniejszy obraz odnajdujemy w 13. rozdziale, gdzie Paweł pokazuje, że bez miłości nawet największe dary duchowe tracą wartość. Miłość nie jest jedynie uczuciem, lecz postawą wyrażaną w czynach i słowach. Jej doskonały wzór został objawiony w życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

Kościół, podobnie jak ludzkie ciało, jest jednością złożoną z wielu części pełniących różne funkcje. W 12., 13. i 14. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł wyjaśnia, że dary Ducha Świętego zostały dane, aby budować Kościół i umacniać jedność w różnorodności. Odpowiadając na problemy podziałów i braku porządku w zborze, apostoł wskazuje, że tylko jedność w Chrystusie i działanie Ducha Świętego mogą uchronić Kościół przed rozłamami.

W 8., 9. i 10. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł odpowiada na pytania wierzących i podejmuje temat bałwochwalstwa, który ściśle łączy z wcześniej omawianą niemoralnością seksualną. W Nowym Testamencie oba grzechy często występują obok siebie, a apostoł stanowczo wzywa chrześcijan do ich unikania. O ile zwycięstwo nad niemoralnością wynika z faktu, że ciało jest świątynią Ducha Świętego, o tyle najlepszą ochroną przed bałwochwalstwem jest czynienie wszystkiego „na chwałę Bożą” (1 Kor 10,31).

Ludzki umysł łatwo ulega wpływom otoczenia, dlatego także chrześcijanie są narażeni na przejmowanie wzorców świata. Z tym problemem zmagał się zbór w Koryncie. Po omówieniu podziałów Paweł porusza kwestie niemoralności seksualnej, sporów, małżeństwa i bezżenności. Wskazuje, że wierzący powinni kierować się Bożymi zasadami, a nie wartościami otaczającej kultury.

Ludzie, podobnie jak wiele zwierząt, żyją w grupach, lecz nie zawsze panuje w nich zgoda. Także w zborach mogą powstawać podziały wokół charyzmatycznych osób. Z takim problemem zmagał się zbór w Koryncie. W pierwszych rozdziałach Pierwszego Listu do Koryntian apostoł Paweł wskazuje, że jedność wierzących powinna opierać się na Chrystusie, a nie na ludzkich przywódcach czy osobistych sympatiach.