Prorocy starotestamentowi

W czasach biblijnych prorocy odgrywali ważną rolę w dziejach ludu Bożego. Ich powołanie często wiązało się jednak z trudnościami, odrzuceniem, prześladowaniem, więzieniem, a nawet śmiercią. Mimo sprzeciwu wiernie przekazywali Boże przesłania, wskazując ludziom właściwą drogę i nadzieję. Także dziś, w świecie pełnym przemocy, chciwości, niemoralności i wyzysku, proroczy głos bywa lekceważony. Jesteśmy jednak powołani, by słuchać Bożych proroków i dzielić się nadzieją, którą Bóg przekazuje za ich pośrednictwem. W tym tygodniu przyjrzymy się wydarzeniom, w których Bóg powoływał proroków i kierował przez nich ważne przesłania do upadłej ludzkości.

Paweł kończy Drugi List do Koryntian pięcioma nakazami zawartymi w 2 Kor 13,11: „radujcie się”, „doskonalcie się”, „pokrzepiajcie się na duchu”, „bądźcie jednomyślni” i „zachowujcie pokój”. W ten sposób podkreśla najważniejsze elementy swojego przesłania. Radość, duchowy rozwój, wzajemne pokrzepianie, jedność i pokój tworzą atmosferę sprzyjającą obecności Boga „miłości i pokoju”. Przyjąwszy Boże pocieszenie, jesteśmy wezwani, by przekazywać je innym. Wszystkie te wartości wypływają z działania Trójjedynego Boga i wyrażają Jego łaskę, miłość oraz społeczność z wierzącymi.

Paweł musiał zmierzyć się z kolejnym problemem — fałszywymi nauczycielami w zborze w Koryncie. Sprzeciwiali się jego działalności i służbie, a co gorsza, zwodzili wierzących. Apostoł postrzegał ten konflikt jako duchową walkę, wiedząc, że jego przeciwnicy w rzeczywistości sprzeciwiają się Chrystusowi. Nie bronił własnej pozycji czy reputacji, lecz przesłania, które otrzymał od Boga. Był świadomy, że od przyjęcia ewangelii zależy wieczne przeznaczenie ludzi. Dlatego Kościół powinien chronić prawdę ewangelii, reagując na fałszywe nauki z miłością, ale jednocześnie stanowczo i zgodnie z autorytetem Pisma Świętego. Nieskażone przesłanie ewangelii jest źródłem nadziei i życia.

W 8. i 9. rozdziale Drugiego Listu do Koryntian Paweł zachęca wierzących do hojnego wspierania potrzebujących, ukazując dobroczynność jako odzwierciedlenie ofiarnej miłości Chrystusa. Szafarstwo i misja są nierozerwalnie związane – Bóg powierza swoim dzieciom zasoby, aby służyły głoszeniu Ewangelii i pomocy innym. Chrześcijanie są szafarzami Bożych darów, powołanymi do wiernego wspierania Jego dzieła.