„Czasami trudno było prowadzić działalność duszpastersko-ewangelizacyjną w więzieniu, ale były też radosne chwile, zwłaszcza gdy osadzeni widzieli odpowiedź Boga na swoje modlitwy i ich życie zmieniało się”.

Apostoł Paweł napisał List do Filipian i List do Kolosan, przebywając w więzieniu (zob. Flp 1,7 i Kol 4,3). To właśnie w mieście Filippi, po tym gdy Paweł i Sylas zostali niesłusznie oskarżeni i aresztowani, stróż więzienny „nogi ich zakuł w dyby” (Dz 16,24). W nocy misjonarze „modlili się i śpiewem wielbili Boga, więźniowie zaś przysłuchiwali się im” (Dz 16,25). Z pewnością wiedzieli, jak zawsze się radować (zob. 1 Tes 5,16).

W tym tygodniu przyjrzymy się warunkom, w jakich Paweł pełnił swoją apostolską służbę. Widział on większy cel w tym, co go spotykało. Być może nauczymy się od niego czegoś ważnego, co przyda się nam, gdy i my nieuchronnie zostaniemy poddani trudnym próbom.