W 8. i 9. rozdziale Drugiego Listu do Koryntian Paweł zachęca wierzących do hojnego wspierania potrzebujących, ukazując dobroczynność jako odzwierciedlenie ofiarnej miłości Chrystusa. Szafarstwo i misja są nierozerwalnie związane – Bóg powierza swoim dzieciom zasoby, aby służyły głoszeniu Ewangelii i pomocy innym. Chrześcijanie są szafarzami Bożych darów, powołanymi do wiernego wspierania Jego dzieła.

W 2 Kor 3,1–7,16 Paweł ukazuje, na czym polega prawdziwa służba dla Chrystusa. Odpowiadając na zarzuty, podkreśla, że jego troska o wierzących wypływa z miłości i oddania Bogu. Najlepszym potwierdzeniem autentyczności służby nie są słowa ani uznanie ludzi, lecz przemienione życie tych, którzy przyjęli Ewangelię. Ich nawrócenie i duchowy wzrost stanowią świadectwo działania Boga oraz owoc wiernej służby.

Życie apostoła Pawła było pełne cierpień, prześladowań i niebezpieczeństw, jednak jego oddanie Chrystusowi oraz troska o Kościół nigdy nie osłabły. W listach do Koryntian wyraża głęboką miłość do wierzących, naśladując przykład Jezusa. Mimo przeciwności wiernie służył innym, pokazując, że prawdziwa chrześcijańska miłość wytrwale troszczy się o ludzi i pozostaje niezachwiana w każdych okolicznościach.

W 15. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian Paweł odpowiada na wątpliwości dotyczące zmartwychwstania, które pojawiły się już wśród pierwszych chrześcijan. Apostoł podkreśla, że zmartwychwstanie Chrystusa jest historycznym faktem i fundamentem chrześcijańskiej wiary. Gdyby Jezus nie powstał z martwych, nie byłoby nadziei na zbawienie. Dzięki Jego zwycięstwu nad śmiercią wierzący mają pewność przyszłego zmartwychwstania i życia wiecznego.